Potem na pewien czas znalazła pracę w Lesku, w Sanoku. Niestety: „Zdemoralizowała” tam młodzież socjalistyczną, zapalając synów ludu do zorganizowania ćwiczeń szermierki na wzór przedwojenny… Straciła pracę” 25.
Gdy Melińska powróciła do Jarosławia, ponownie została zatrudniona w Powiatowym Domu Kultury jako instruktor teatralny (w latach 1967-1972). Znalazła tu w miarę spokojną przystań do emerytury. Wypada zaznaczyć, że dyrektorem PDK w tym czasie był Jan Aab, człowiek dobroduszny i niestrachliwy wobec władzy, jeszcze nawet w latach 80 – tych ub. wieku zatrudniający ludzi, którzy z tą władzą mieli problemy (np. jeden z obecnych dyrektorów pewnej kulturalnej instytucji wojewódzkiej). Izabella zgromadziła wokół siebie młodzież z jarosławskich szkół zainteresowaną występowaniem na scenie. Jak wspomina Tomasz Petry, uczęszczający na jej zajęcia teatralne: ,,ustawiała” głos i przeponę, prowadziła ćwiczenia dykcyjne, uczyła interpretacji wierszy. Przygotowywała do wystawienia spektakl francuskiego autora Szczeniaki oraz sztukę Aleksandra Fredry Zrzędność i przekora. 26.
Na emeryturze przez pewien czas kontynuowała działalność artystyczną w mieście Jarosławiu. Organizowała i prowadziła imprezy okolicznościowe, Andrzejki, pokazy slajdów, przedstawienia, ,,przekazując młodszemu pokoleniu świadectwo kultury dawnych dziejów”27.
Prowadziła kabaret w Spółdzielczym Domu Kultury ,,Ikar”, wystawiła Izoldę i przedstawienie Biwak z przyśpiewkami. Przy parafii NMP Królowej Polski wyreżyserowała jasełka Pastorałkę Leona Schillera. W latach 80-tych przygotowywała do konkursów recytatorskich uczniów, pomagając im dobrać odpowiednie wiersze o wymowie patriotycznej.
W 1988 r. w dowód uznania za jej zasługi w działalności kulturalnej i promocję miasta została Honorowym Członkiem Stowarzyszenia Miłośników Jarosławia 28.
25 . Tamże.
26 . http://smj.jaroslaw.pl/aktualnosci/ …
27 . http://www.taraka.pl/ …
